Planując wystrój wnętrza, koniecznie powinniśmy pamiętać o zastosowaniu zasad harmonii oraz kontrastu. To właśnie zrozumienie tych dwóch pojęć pomoże nam umiejętnie operować barwami, a także formatami dekoracji, a co za tym idzie – wyróżnić pomieszczenie i nadać mu intrygującą specyfikę.

Zacznijmy od harmonii – to koncepcja zakładająca minimalizm, prostotę oraz ład. Utrzymane w niej wnętrza zachwycają zestawieniem stonowanych barw i przemyślanym, uporządkowanym rozmieszczeniem dekoracji. Kluczem do stworzenia harmonijnego wnętrza są proporcje oraz sposób, w jaki połączymy poszczególne elementy wystroju. Jeżeli planujemy udekorować pomieszczenie obrazem, to – w myśl tej koncepcji – stylistycznie i kolorystycznie dzieło powinno pasować do reszty ozdób. Doskonale sprawdzą się malowidła w chłodnych, stonowanych barwach, które niezwykle łatwo wkomponować we wnętrze. Ważne jest także odpowiednie rozmieszczenie dekoracji – obraz powinien znaleźć się w miejscu, w którym jego obecność nie będzie przesadnie rzucać się w oczy.

Inaczej ma się sprawa z kontrastem. Zasada ta zakłada zestawienie ze sobą odcieni i barw, które teoretycznie do siebie nie pasują. Wbrew pozorom, postawienie na krzykliwe, abstrakcyjne kolory wcale nie zaburzy panującego w pomieszczeniu ładu. Wręcz przeciwnie, harmonijny kontrast to nie oksymoron – wykorzystanie ekspresyjnego koloru w stonowanych pomieszczeniach to dobry sposób na nadanie wnętrzu charakteru. Do wprowadzenia odrobiny kontrolowanego chaosu doskonale sprawdzą się abstrakcyjne bądź półabstrakcyjne obrazy, które w ciekawy sposób przełamią harmonijną paletę barw. Dobrym przykładem wcielenia w życia zasady kontrastu jest wykorzystanie żółtych elementów (krzeseł, puf, poduszek) do ozdobienia utrzymanego w czarno-białej stylistyce pomieszczenia. Koncepcja ta może odnosić się również do formatu – umieszczenie monumentalnej dekoracji w zestawieniu z mniejszym elementem z pewnością wywoła ciekawy wizualnie efekt.

Udekorowanie wnętrza z pewnością nie należy do łatwych zadań – w końcu możemy przebierać spośród nieprzebranej liczby różnego rodzaju ozdób, dostępnych do tego w wielu wariantach kolorystycznych. Podczas dobierania dekoracji powinniśmy pamiętać o koncepcji harmonii, aby utrzymać pomieszczenie w ryzach, i kontrastu, by nadać mu charakteru. Nawet abstrakcyjny obraz, choć z pozoru zbyt krzykliwy, może stać się idealnym uzupełnieniem wnętrza. Warto poświęcić chwilę i rozważyć także nieszablonowe rozwiązania dekoracyjne – być może to właśnie one urzekną nas najbardziej.

Artykuł Zabawa formatem i kolorem w wyposażeniu wnętrza pochodzi z serwisu Ewelina Kluss.

Obraz, niezależnie od okazji, świetnie sprawdzi się w roli prezentu. Dzieło można bowiem dopasować stylistycznie do kontekstu sytuacji. Utrzymane w ciepłej palecie barw, napawające optymizmem obrazy doskonale nadadzą się jako prezent ofiarowany młodej parze lub rodzicom z okazji ślubu. Inaczej ma się sprawa z imprezami urodzinowymi – w tym przypadku mamy większe pole do manewru. Możemy pozwolić sobie na dopasowanie podarunku do gustu obdarowywanej osoby. W takiej sytuacji ciekawym rozwiązaniem może okazać się wybór dzieła abstrakcyjnego lub semi-abstrakcyjnego. Utrzymane w tych nowoczesnych stylach obrazy doskonale prezentują się w niemal każdym wnętrzu. Tego typu dzieła doskonale przełamują zwłaszcza minimalistyczne wnętrza.

Na co jeszcze zwrócić uwagę podczas wyboru obrazu na prezent? Dzieła sztuki to podarunki odpowiednie przede wszystkim dla głęboko sentymentalnych oraz wrażliwych na piękno osób. Oczywiście każdy z nas lubi od czasu do czasu udać się w podróż przez bezdroża wspomnień, jednak nie wszyscy docenią wagę tego typu prezentu – niektórzy zwyczajnie preferują bardziej praktyczne podarunki. Obraz warto sprezentować tym bliskim, z którymi łączy nas szczególna więź – za jego pomocą możemy przekazać swoje uczucia. Wreszcie, dzieła sztuki nadadzą się także dla wszystkich tych, którzy zwyczajnie doceniają artystyczny kunszt. W końcu kilka obrazów potrafi nadać każdemu pomieszczeniu nowego, wyjątkowego charakteru.

Obraz to doskonały, niecodzienny prezent, który z pewnością doceni każda wrażliwa osoba – nie trzeba być znawcą sztuki, by móc dostrzec kryjące się w nim piękno. Tego typu podarunki robią wrażenie, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że większość z nas stawia raczej na bezpieczne, mało fantazyjne i sprawdzone prezenty. Obraz to podarek unikatowy pod każdym względem!

Artykuł Obraz olejny – doskonały pomysł na prezent pochodzi z serwisu Ewelina Kluss.

Za pierwszą międzynarodową firmę zajmującą się aukcjami dzieł sztuki uznaje się Sotheby’s Holding Inc założoną przez księgarza Samuela Bakera. Jej działalność rozpoczęła się w roku 1744, kiedy to w londyńskiej siedzibie dokonała się pierwsza sprzedaż wystawionych przez Samuela ksiąg. Początkowo dom aukcyjny handlował wyłącznie sztuką pisaną – dopiero w 1816 r., po przejęciu interesu przez Samuela E. Leigh’a, firma dopuściła do obrotu także obrazy, medaliony czy monety. Początkowo działalność nie obejmowała handlu sztuką piękną, jednak sytuacja zmieniła się na początku XX wieku, gdy sprzedano obraz duńskiego malarza Fransa Halsa. Od tej transakcji rozpoczęła się nowa historia firmy, a Sotheby’s na przestrzeni stu lat otworzyło domy aukcyjne i biura m.in. w Paryżu, Los Angeles, Hong-Kongu czy Moskwie. Dziś spuścizna Bakera jest jednym z dwóch zajmujących się handlem dziełami sztuki gigantów, a za jej pośrednictwem sprzedawane są dzieła m.in. takich artystów jak Pablo Picasso, Vincent Van Gogh czy Norman Rockwell.

Dom aukcyjny Sotheby’s w Londynie, zdj. Claus Hoppe

Największa konkurencja Sotheby’s, czyli Christie’s

To nieco młodsza firma, bowiem pierwszy dom aukcyjny sygnowany marką Christie’s powstał w 1766 roku. Za jego narodziny odpowiada James Christie, a obecnym właścicielem jest grupa kapitałowa Artemis. W przeciwieństwie do konkurencji spod znaku Sobethy’s zarządzany przez rodzinę Christie biznes zaczął handlować dziełami sztuki pięknej już w XVIII wieku. Nie bez znaczenia dla sukcesu tego angielskiego domu aukcyjnego była osłabiona po rewolucji pozycja paryskiej konkurencji. Przez następne stulecia firmie udało się ugruntować swoją pozycję na rynku, otwierając przy okazji oddziały w Stanach Zjednoczonych i Azji. Do najsłynniejszych transakcji przeprowadzonych przez Christie’s należy m.in. sprzedaż obrazu „Portret Doktora Gacheta” autorstwa Van Gogha, a także sprzedaż dzieła „Nude, Green Leaves and Bust” namalowanego przez Pablo Picasso. Christie’s to obecnie jedna z dwóch największych i najbardziej dochodowych firm zajmujących się handlem sztuką.

Oczywiście to niejedyne domy aukcyjne z bogatą historią. Warto wspomnieć także o francuskim Artcurial, austriackim Dorotheum czy niemieckim Ketterer Kunst. Wśród największych domów aukcyjnych w Europie znajduje się także polski Desa Unicum. Istnieją też dziesiątki mniejszych, również lokalnych firm zajmujących się handlem sztuką. Udział domów aukcyjnych w transakcjach sztuką jeszcze się nie zakończył – dzieła wielkich artystów, zarówno współczesnych, jak i tych tworzących przed wiekami, zawsze będą cieszyły się ogromną popularnością.

Artykuł Historia największych domów aukcyjnych na świecie pochodzi z serwisu Ewelina Kluss.

Współczesność powoli staje się coraz mniej ludzka. Kontakt z wirtualną treścią zaczyna zastępować nam rzeczywistość, przy okazji doprowadzając do stopniowej izolacji. Choć komputery bądź smartphony umożliwiają nam obcowanie ze sztuką nawet w komunikacji miejskiej, restauracji czy w przytulnym wnętrzu własnego pokoju, to warto pamiętać, że za każdym wielkim dziełem stoi człowiek – osoba, którą być może warto poznać. Wybranie się na wernisaż pozwala nam zaznajomić się z autorem i jego spojrzeniem na świat czy też poznać kryjącą się za dziełem personę. To swego rodzaju wejście za kulisy dzieł sztuki, możliwość wejrzenia także w ich historię. Za wieloma wybitnymi dziełami kryją się nietypowe opowieści. Co więcej, uczestnictwo w wernisażu to także możliwość prowadzenia dyskusji z pozostałymi uczestnikami imprezy. Przecież jednym z najpiękniejszych aspektów sztuki, bez wątpienia, jest mnogość interpretacji dzieła. W końcu to, co jednemu umyka, drugiemu może wydawać się oczywiste. To właśnie zestawianie indywidualnych punktów widzenia pozwala wydobyć z obrazu, utworu czy filmu całość.

Uczestnictwo w wernisażach to także szansa na poznanie ciekawych i inspirujących ludzi – artystów, dziennikarzy, a także pasjonatów sztuki. Rozmowy połączone z kontemplowaniem wystawionych dzieł nie tylko miła forma spędzenia czasu, ale też sposób na poszerzanie horyzontów. Tym bardziej, że przecież nie trzeba dyskutować tylko i wyłącznie o dziełach prezentowanych na imprezie.

Rozwiejmy wszelkie wątpliwości – uczestnictwo w wernisażu nie tylko umożliwia wyrwanie się z objęć cyfrowej samotności, ale też pozwala chłonąć sztukę w wyjątkowy, niemalże intymny sposób. Na tego typu imprezie możemy w końcu znaleźć się tak blisko dzieł sztuki, jak to tylko możliwe. To również doskonała okazja na zapoznanie się z ich autorem, jego historią, a także innymi pasjonatami sztuki. Czy więc warto chodzić na wernisaże? Jak najbardziej – nawet jeśli nie jesteśmy fanami malarstwa czy fotografii – istnieje spora szansa, że tego typu wydarzenie pomoże nam przekonać się do sztuki.

Artykuł Dlaczego warto chodzić na wernisaże? pochodzi z serwisu Ewelina Kluss.

Najczęściej przyjmuje się, że w sztukach plastycznych abstrakcja oznacza dzieło pozbawione cech ilustracyjności, które nie przedstawia naturalnych obiektów. Artysta pracujący nad abstrakcyjnym dziełem może w pełni swobodnie operować formą i kolorem. Obrazy wpisujące się w ten nurt nie naśladują bezpośrednio realnych kształtów czy figur, a raczej starają się przedstawić temat dzieła za pomocą środków wyrazu takich jak: barwa, kontrast lub walor. Jest to więc swoiste oderwanie od rzeczywistości.

Choć abstrakcjonizm jako kierunek narodził się dopiero w XX wieku, to dzieła wpisujące się w ten nurt powstawały jeszcze w prehistorii – dobrym przykładem są słynne malunki naścienne w jaskini Lascaux. Za jednego z ojców współczesnej abstrakcji uważa się Wasilija Kandinskiego, rosyjskiego malarza, którego obraz „Kompozycja nr V” stał się jednym z fundamentalnych dla tego nurtu dzieł. Za innych ważnych malarzy abstrakcyjnych uznaje się m.in. Pieta Mondriana oraz Kazimierza Malewicza.

Abstrakcja pełna czy połowiczna?

Abstrakcja to niezwykle szerokie pojęcie – w końcu w abstrakcyjnym akcie twórczym nie tylko nie trzeba, ale nawet nie powinno się stosować reguł, choćby tych geometrycznych. W konsekwencji obrazy namalowane przez przedstawicieli tego nurtu są niezwykle trudne do skategoryzowania bądź zamknięcia w jakichkolwiek sztywnych ramach pojęciowych. Sztuka abstrakcyjna to sztuka w stu procentach subiektywna, będąca w pełni wyrazem ekspresji artysty. Właśnie dlatego tak trudno jest nakreślić jakiekolwiek szablony, w które wpisuje się ten nurt. Nieco inaczej sprawa wygląda w przypadku semi-abstrakcji, którą można też nazwać abstrakcją połowiczną. Dlaczego połowiczną? Ponieważ balansuje ona pomiędzy abstrakcjonizmem a realizmem – to przedstawianie realnych obiektów za pomocą technik artystycznych charakterystycznych dla malarstwa abstrakcyjnego. To forma, jaką jesteśmy w stanie rozpoznać, ale która wciąż nie jest realistyczna. Przykładowo mogą to być kwiaty, naniesione na płótno w taki sposób, aby każdy z łatwością mógł je rozpoznać, a równocześnie różniące się od istniejącego w prawdziwym świecie (przyjętego za słuszny w naszym wyobrażeniu), realnego obrazu kwiatów, chociażby kształtem lub formą. To fascynujące połączenie realizmu z abstrakcyjną wizją artysty.

Pojęcie, jakim jest abstrakcja, to wyjątkowo bogaty termin, zwłaszcza w przypadku sztuk plastycznych. Z łatwością zatem wymyka się wszelkiego rodzaju sztywnym definicjom i próbom skategoryzowania. Jedno jest jednak pewne – jest to nurt szalenie emocjonalny, wizjonerski i kreatywny, umożliwiający artyście pełną swobodą twórczą. Powstające w wyniku tej swobodnej ekspresji obrazy stanowią doskonałą ozdobę, a także cieszą się ogromnym powodzeniem wśród amatorów sztuki, zwłaszcza tej nowoczesnej.

Artykuł Czym jest abstrakcja i semi-abstrakcja? pochodzi z serwisu Ewelina Kluss.

Mówi się, że obrazy w ramach o słabej jakości, lub źle dobranych ramach lepiej wyglądają bez nich. Jak zatem podejść do tak zwanego framingu?

Większość moich prac powstaje na podobraziach o grubych krosnach. Brzeg obrazu ma około czterech, pięciu centymetrów, przez co wydaje się masywniejszy. Wszystkie boki są wykończone, zamalowane i dobrze się prezentują bez ramy.

Rama prosta
czy z bogatą ornamentyką?

Tu dobór ramy jest zawsze wypadkową pomiędzy tym co znajduje się na obrazie oraz stylistyką wnętrza, w którym ma dany obraz zawisnąć. Należy pamiętać, że grube i ozdobne ramy mogą rzucać cień na wnętrze obrazu. Należy wówczas zadbać o właściwe oświetlenie miejsca na ścianie, w którym ma obraz się prezentować. Niekiedy gra cieni i blików jest pożądana.

Poniżej moja praca i gra świateł z ramą.

• Gruba i bogato zdobiona rama może zdominować treść obrazu. Mimo wszystko, zauważalna jest tendencja stosowania ram masywnych, w stylu art-deco, czyniąc z nich ozdobę samą w sobie. Dlatego warto odwiedzając dobre miejsce ramiarskie, czyli takie, w którym jest duży wybór, niespiesznie eksperymentować, przykładając próbki ram do dzieła. Patrzeć nań z bliska i daleka, robić zdjęcia, konsultować.
• Najmniej ryzykowną i praktycznie zawsze sprawdzającą się ramą, jest tak zwany american box. Charakteryzuje się tym, iż rama nie przylega bezpośrednio do brzegów obrazu. Daje wrażenie, dzieła wiszącego w pudełku, które otoczone jest wolną przestrzenią, a dopiero tę przestrzeń ogranicza deska ramy. American box wykorzystywane jest zarówno w oprawach abstrakcji, jak i dzieł starszych, na przykład w ten sposób oprawiono części Śniadania na Trawie, H.C. Monet’a, należącego do Muzeum D’Orsay, lub też Portret Dziennikarki Sylvii von Harden, 1926, Otto Dix’a, wiszącego w Centrum  Pompidou, tu obraz oprawiono w podwójny american box. Poniżej moja praca oprawiona w American Box:

• Rama w kolorze tła, czy też innego dominującego koloru obrazu, to bezpieczne rozwiązanie. Ze względu na inną niż płótno fakturę, taka rama zawsze będzie nieco jaśniejsza lub nieco ciemniejsza, bardziej lub mniej matowa. Jednak zwiększy optycznie dzieło oraz nada mu charakter winiety. Trwale zwiąże się z dziełem, niezależnie od zmiany jego miejsca ekspozycji. Przykład: Le Comte St Genois d’Anneacourt, Christian Schad. 1927. Centre Pompidou.
• Rama w kolorze kontrastującym do dominującego koloru na obrazie, wymaga pewnego uzasadnienia. Ma na celu podkreślenie jakiegoś elementu dzieła – na przykład czerwona rama podkreśli czerwień ust bladej diwy, w czarnej sukni. Chodzi o to, aby w doborze koloru ramy wypatrzeć jakiś szczegół w treści obrazu i zaznaczyć go kolorem obramowania.
• Rama w kolorze metali – złota, srebra, miedzi jest zawsze elementem wzbogacającym zarówno obraz, jak i pomieszczenie, w którym ma być zawieszony. Nadając wnętrzu bardziej ekskluzywny charakter. Jest bezpiecznym i bardzo eleganckim rozwiązaniem.
• Mix ram – to wspaniałe rozwiązanie designerskie. Uzyskuje się je zazwyczaj z dwóch kontrastujących ram. Dobry ramiarz bez problemu poradzi sobie z tym zadaniem.

Najważniejsze, aby obrazy same w sobie oraz obrazy w ramach cieszyły właścicieli. Zachęcam do eksperymentowania.

Artykuł O RAMACH SŁÓW KILKA… pochodzi z serwisu Ewelina Kluss.